كانــون كوهنـــوردی فرهنگســــــرای بهمن

ولنجک یکی از محلات شمال تهران مرتفع ترین منطقه مسکونی تهران بوده و دمای هوای آن نسبت به جنوب تهران 5 تا 7 درجه خنک تر می باشد.

ابتدای خیابان ولنجک ارتفاعش از سطح دریای آزاد 1650 و انتهای آن 1830 متر می باشد با این حساب ابتدا و انتهای این خیابان 180 متر اختلاف ارتفاع دارد.

پس از پیاده شدن از مینی بوس از طریق خیابانی که به «بام تهران» معروف می باشد به سمت ایستگاه تله کابین به راه افتادیم.

تله کابین دارای سه خط اصلی می باشد كه طول آن 7500 متر و یکی از طولانی ترین خطهای پیوسته در دنیاست، ساخت این تله کابین در سال 1353 توسط شخصی بنام بهمن باتمانقلیچ بوسیله شرکت فرانسوی «بوما» و شرکت «دوبل مایر» شروع و در سال 1357 پایان یافت.

در ارتفاع 2000 متر، ایستگاه سوم و ارتفاع 3000 متر، ایستگاه پنجم و ارتفاع 3700 متر ایستگاه هفتم ساخته شده است.

قدیمی ترین جان پناه کوهنوردی ایران «اسپیدکمر» در جنوب قله توچال و شرق ایستگاه 5 قرار دارد.

ارتفاع قله توچال از سطح دریای آزاد 3962 متر و مشخصات جغرافیایی آن ً4 53َ ^º35 شمالی و ً4  25َ ^º51 شرقی می باشد.

مسیرهای صعود به آن از دامنه جنوبی:

- «دربند»- پناهگاه شیرپلا- سیاه سنگ- قله توچال (رایج ترین مسیر)

- بوستان جمشیدیه – پناهگاه کلک چال – دره پیاز چال – قله توچال

- ولنجک – ایستگاه پنج – ایستگاه هفت – قله توچال

- درکه – پناهگاه پلنگ چال – ایستگاه 5 – ایستگاه 7 قله توچال

از دامنه شمالی: از «شکراب» و همچنین از شهرستانک نیز امکان صعود وجود دارد. که کمتر مورد استفاده قرار می گیرد اما بسیار بکر و زیباست.

قله توچال از شمال به دره رودخانه های جاجرود و شهرستانک از غرب بوسیله خط الرأس کم ارتفاع تر به قله های شمالی کوههای کرج متصل می گردد.

از شانه غربی خود موسوم به «هومند» به ارتفاع 3900 متر به گردنه 3700 متری شهرستانک و سپس به قله «شاه نشین بزرگ» به ارتفاع 3850 متر متصل است.

از شرق توسط خط الرأسی قوسی شکل پس از قلل «پیازچال» و «لزون» از طریق گردنه کوتاه «لو پهنه» به قله دارآباد.

آسمان صاف و آفتابی، سراسر کوهستان پوشیده از برف و هوای پاک و دلپذیر، پذیرای انبوه مشتاقانی بود که برای گذراندن یک روز تعطیلی زیبا این منطقه را انتخاب نموده بودند. از ایستگاه سوم به بعد با کمتر شدن کوهپیمایان ترافیک روانتر بود.

ما پس از توقفی کوتاه در ایستگاه سوم صعود را به سمت ایستگاه پنجم ادامه دادیم و حدود ساعت 12:30 در آنجا جهت صرف غذا و استراحت متوقف شدیم با توجه به شرایط خاص محدوده قله و لزوم تجهیزات کامل و همچنین افراد فنی و ورزیده و محدودیت زمانی تصمیم گرفته شد که بازگردیم. عده ای از دوستان با تله کابین و عده ای نیز پیاده به پایین بازگشتیم. به امید دیداری دیگر با دوستان در کوهستان لحظه ها را می شماریم.

گزارش برنامه :كوهيار                                                                   تا باد چنین بادا

عکسها توسط همنورد هنرمند آقای زندی