به نام خداوند دوستار زیبائی ها

جمعه 27/8/90

برنامه: پارک جمشیدیه، پناهگاه کلک چال، قله کلک چال

ساعت 5:45 دقیقه گروهی از دوستان شامل 25 همنورد به وسیله یک دستگاه مینی بوس و یک دستگاه خودروی شخصی از درب شرقی فرهنگسرای بهمن به سمت پارک جمشیدیه حرکت کردیم.

پارک جمشیدیه در شمال محله جماران در شمالی ترین نقطه پایتخت در خیابان نیاوران در انتهای یک خیابان با شیب تند بنام فیضیه احداث گردیده و به علت شکل خاص «کوهپارک» و زیبایی منحصر به فرد یکی از جاذبه های گردشگری شهر تهران می باشد. مالک زمین این پارک به مساحت حدود  هفت هکتار مهندس جمشید دولو قاجار بوده که آن را به همسر پهلوی دوم بخشید. طرح اولیه در این زمین ایجاد سرای سالمندان بود که به مرحله اجرا نرسید و ایجاد یک کوهپارک عمومی بنام مالک آن مد نظر قرار گرفت که نهایتا در سال 1356 به مکانی مناسب و بسیار مفرح جهت گذراندن اوقات فراغت تبدیل گردید. پارکی به مثابه کارخانه تولید اکسیژن مخلوط با کوهستان با انبوهی از درختان نارون، چنار، تبریزی و انواع کاج و گونه های گیاهی تزئینی. بنابر تحقیقات انجام گرفته 60 گونه پرنده در این پارک زندگی می کنند انواع پرندگان آواز خوان از جمله سهره نوک بزرگ و تاج طلایی و دارکوب راه راه، ضمنا اگر جیب مبارک سرشار از «قوّت قلب» باشد و دستتان به جیب می توانید انواع غذاهای محلی را همراه با موسیقی سنتی اقوام گوناگون ایرانی، در خانه های فرهنگی هر کدام از اقوام در این پارک تجربه کنید. «راستش ما که هیچ وقت فاصله مان با این خانه ها کمتر از یک کیلومتر نبوده».

در  سال 74 شانزده هکتار دیگر به وسعت پارک اضافه شد و به افتخار شاعر بزرگ حماسه سرای ایران «بوستان سنگی فردوسی» نامیده شد. به زحمتش می ارزد که در حین بالا رفتن از حدود 600 پله شاهد نمایشگاهی ابتکاری و بسیار زیبا از تخته سنگهایی بی جان باشید که دستهایی هنرمندانه به آن ها در شکل حیوانات مختلف جان بخشیده اند و قدری بالاتر دشتی که در بهار و تابستان می توانی در کنار صدای گوسفندان و بره هایشان با چوپانانشان گپی بزنی و چای بنوشی. این دشت از سمت غرب به وسیله جاده ای خاکی به ایستگاهی در مسیر اردوگاه کلک چال موسوم به «صدا و سیما» منتهی می گردد و از سمت شرق به دارآباد و درازدرّه و از شمال به تپه نورالشهدا و سپس اردوگاه. سنگ بنای اولیه اردوگاه در سال 1339 گذاشته شد و نماد آن برجی است استوانه ای با طرحی خاص که بر هر تکه سنگ روبنای آن نامی حجاری شده که خود ردپای تاریخ است و چون نیک بنگری آئینه عبرت. اردوگاه مجهز به انواع امکانات بوده زیر نظر آموزش و پرورش اداره می شود. مسیرهای صعود به پناهگاه کلک چال:

-       دربند، مسیر جنگلبانی، دره جنی، دره وزباد، چشمه وزباد، پناهگاه.

-       گلاب دره، باغ افشار، چشمه وزباد، پناهگاه

-       گلاب دره، «یک باغ» (چشمه یه باغ)، پناهگاه

-       پارک جمشیدیه، ایستگاه صدا و سیما، تپه نورالشهدا، پناهگاه

ما ساعت 7:30 پس از آماده شدن دوستان به سرپرستی آقای نامداری از خیابان پشت پارک در ضلع غربی آن به قصد پناهگاه حرکت کردیم و ساعت 9 به اردوگاه رسیدیم پس از استراحت و تجدید قوا به قصد قله کلک چال صعود را ادامه دادیم. از اینجا به بالا ارتفاع برف زیاد و هوا تغییرات لحظه ای داشت، مسیر صعود به قله ابتدا به سمت شمال غرب اردوگاه متمایل شده پس از رسیدن به زین اسبی (گردنه) که قله اسپیلت به ارتفاع 3100 در غرب آن و به فاصله کمی قراردارد به سمت شرق پیچیده با صعود از شیب نسبتا تندی ادامه می یابد. قله های لزون شرقی 3390 لزون غربی 3585 در جهت شمال قله کلک چال بر خط الرأسی قرار دارند که قله توچال بلندترین قله آن می باشد. عمده مسیرهای این منطقه کوهستانی در زمستان در معرض سقوط بهمن می باشند و کوهنوردان بسیاری در این محدوده جان خود را از دست داده اند. از سمت غرب گردنه مسیری وجود دارد که به پناهگاه شیرپلا منتهی می شود. ما رأس ساعت 12 بعلت تغییرات ناگهانی هوا و همچنین بنابر قرار قبلی از نزدیکی قله از صعود منصرف و به پایین بازگشتیم. پس از استراحت و صرف ناهار در پناهگاه کلک چال به سمت پارک سرازیر شدیم، خدای را شاکر از اینکه سعادت دیدار دوباره دوستان را در کوهستان به ما ارزانی داشت و آرزوی دیداری دیگر از درگاه با عظمتش.

                                          تا باد چنین بادا

سرپرست برنامه: همنورد آقای اکبر نامداری

گزارش: همنورد کوهیار